Python wervelkolom ?
Extreem zeldzaam :
Lengte 1.05mtr
Vindplaats : Bengawan Solo rivier Java .
Fossiele slangenwervels zijn o.a. gevonden op het eiland Flores en beschreven.
Maar van het eiland Java zelf is er weinig tot geen informatie voorhanden van fossielen slangen vondsten.
Bekend is wel dat uit de streek Citarum area,West -Java (Ciharuman) , ooit slangenwevels gevonden zijn .
En zouden naar alle waarschijnlijkheid van een Python reticulatus ? kunnen zijn uit het Pleistocene tijdperk .
Terminologie van slangenwervels rompwervel in A, vooraanzicht; B, dorsaal aanzicht; C, links zijaanzicht; D, ventrale weergave; E, achteraanzicht.
Afkortingen: CD, condylus; CT, zaadlob; D, diapofyse; HP, hypapofyse; NA, neurale boog; NC, neuraal kanaal; NS, neurale wervelkolom; P, parapofyse; PO, postzygapophysis; POA, postzygapophyseale gewrichtsfacet; PR, prezygapophysis; PRA, prezygapophyseale
- Huidige classificatie: In de moderne taxonomie staat de netpython bekend onder de wetenschappelijke naam Malayopython reticulatus (voorheen Python reticulatus).
- Type-lokalisatie: Java is historisch gezien een cruciale plek voor deze soort; de officiële biologische 'type-lokalisatie' (de geografische regio waar het eerste beschreven exemplaar vandaan kwam) is destijds vastgelegd als Java. Een fossiel uit het Pleistocen bewijst dat deze reuzenslangen al honderdduizenden jaren diep geworteld zijn in dit ecosysteem.
- Zeldzaamheid van associatie: Slangenwervels worden in de paleontologie heel vaak los (als losse segmenten) teruggevonden. Deze aaneengesloten of geassocieerde losse reeks van 53 stuks betekent dat een aanzienlijk deel van één individu bewaard is gebleven. Dit maakt een nauwkeurige anatomische reconstructie mogelijk.
- Positiebepaling: Slangen hebben honderden wervels (vaak tussen de 300 en 400 wervels, met uitschieters naar meer). Aan de hand van een serie van 53 stuks kunnen onderzoekers exact zien of het gaat om de anterieure (voorste), mediane (midden) of posterieure (achterste) rompwervels, omdat de vorm van de uitsteeksels (zoals de zygosphene en zygapophysen) per lichaamsdeel sterk verschilt.
- Lengtebepaling: Paleontologen gebruiken wiskundige modellen (regressie-analyses) om op basis van de breedte en hoogte van de rompwervels de totale lichaamslengte van de prehistorische slang te berekenen. Netpythons behoren tot de langste slangen ter wereld en kunnen tegenwoordig meer dan 6 tot 7 meter lang worden. Met 53 opeenvolgende wervels kan zeer betrouwbaar worden vastgesteld hoe groot dit specifieke Pleistocene exemplaar was.
- Leefomgeving: De netpython deelde Java destijds met iconische diersoorten zoals Homo erectus (bekend van de Java-mens fossielen), de uitgestorven slagtanddrager Stegodon, prehistorische neushoorns en de reuzenotter.
- Fossiele vindplaatsen: Bekende pleistocene formaties op Java waar dit soort reptielenresten worden aangetroffen zijn onder andere de Kabuh- en Pucangan-formaties (bekend van de Sangiran-regio) en locaties rondom de Solo-rivier en het Citarum-gebied in West-Java