Schedels Homo Sapiens

Twee  schitterende  en unieke schedels afkomstig uit oude prive collectie.

Deze werden op een diepte van 5 meter opgedoken uit de  Bengawan Solo River in Tuban Oost-Java (Jawa Timur)

De Solo-rivier is wereldwijd een van de beroemdste vindplaatsen van prehistorische fossielen, waaronder de resten van de vroege mensachtige Homo erectus (de Javamens), prehistorische krokodillen en talrijke prehistorische schelpen. 

De prachtige Patine kleuren  (ontstaan door Ijzer en mangaan ) zijn in het bot na ontelbare jaren geabsorbeert.Dit  resulteert in een diepe ,matbruine tot roestachtige kleur.

Zeer uniek zijn de insluitsels van oesters en schelpen  die zich in de schedels hebben ingenesteld. (zie foto,s blauwe pijltjes)) .Dit fenomeen komt in de natuur geregeld voor bij tweekleppigen (zoals oesters en mosselen) en wordt een "vrijwillige" of incidentele opsluiting genoemd.
Dit is hoe dat proces in zijn werk gaat:
1. De innesteling als larve
Oesters beginnen hun leven als microscopisch kleine, zwemmende larven. Ze zoeken naar een harde, stabiele ondergrond om zich permanent aan vast te hechten. Als een schedel (van een mens of dier) op de bodem van het water ligt, vormt dit een perfecte, beschutte ondergrond. De larve kan via natuurlijke openingen — zoals de oogkassen, het achterhoofdsgat (foramen magnum) of de neusholte — naar binnen zwemmen en zich aan de binnenzijde van het bot nestelen.
2. Groei en opsluiting
Eenmaal vastgehecht, transformeert de larve in een jonge oester en begint een kalkschelp te bouwen. Oesters passen hun vorm aan aan de ruimte waarin ze groeien. Zolang er via de openingen in de schedel voldoende water doorstroomt dat rijk is aan plankton en zuurstof, kan de oester prima overleven en groeien. Na verloop van tijd wordt de oester echter groter dan de opening waar hij ooit door naar binnen is gekomen. Hij zit dan permanent opgesloten in de holte van de schedel. 

Het betreft hier  2 bijzondere prehistorisch fossiele schedels en  is vrijwel zeker geen recent biologisch proces, maar een fossilisatieproces van honderdenduizend jaren oud. De Solo-vallei heeft een unieke geologische geschiedenis: 

Veranderende omgeving: In het Midden- tot Laat-Pleistocen (tussen de 540.000 en 100.000 jaar geleden) veranderde het gebied rond de Solo-rivier herhaaldelijk van een zoetwater-rivierdal in een zout- of brakwaterestuarium (riviermonding) door de stijgende en dalende zeespiegel. 
In de periodes dat het gebied overspoeld werd door de zee, leefden er volop mariene tweekleppigen. Er zijn in de bodemlagen langs de rivier (zoals bij de bekende vindplaats Trinil) miljoenen fossiele zoetwatermosselen (Pseudodon) en mariene schelpen gevonden. 

Een schelpdierlarve heeft zich destijds genesteld in een holte van een bot of een samengeklonterde massa sediment. Na het afsterven is het geheel versteend (gefossiliseerd) in de fijnkorrelige rivierklei en zandsteen. Door de stroming en erosie van de Solo-rivier spoelen deze fossielen vandaag de dag nog steeds los uit de rivieroevers. 

De herkomst: De schedel is van een moderne mens (Homo sapiens). Gezien de donkere, diepe verkleuring en de mineraalaanslag heeft het bot waarschijnlijk honderden of duizenden jaren begraven gelegen in de specifieke, ijzer- en mangaan-rijke rivierklei van de Solo-rivier. 

Er  is goed te zien dat de oogkassen en de neusholte volledig openstaan en een holle ruimte vormen. Toen deze schedels ooit door erosie in het water (een brakke of zoute riviermonding) terechtkwam, is een microscopisch kleine oesterlarve de rechteroogkas , achterhoofdsgat (2 schelpen)  en  neusholte binnengezwommen. De larve heeft zich aan de binnenzijde van het bot gehecht. 
De oester heeft zich via de openingen in het bot gevoed met plankton uit het stromende rivierwater. Naarmate hij groeide, nam hij de vorm aan van de interne holte (de oogkas- of neusbijholte). Uiteindelijk werd de schelp breder dan de opening van de oogkas, waardoor hij er nooit meer uit kon en erin "gevangen" bleef zitten.

Dit maakt het object een uiterst zeldzaam en intrigerend archeologisch stuk: een menselijke schedel die na het overlijden heeft gediend als het permanente 'huis' voor een zeedier.

Belangrijke wettelijke verplichting
Omdat dit definitief om menselijke resten uit de Solo-regio (Indonesië) gaat, is het van groot belang om te weten dat dit object valt onder de strenge Indonesische wetgeving voor cultureel erfgoed en internationale verdragen omtrent de handel en het bezit van menselijk overblijfselen.

Geen verzending .. Voor meer informatie   nem gerust contact .