Toen dit stuk prehistorische boomstam of tak zo'n 70 miljoen jaar geleden op de zeebodem zonk, raakte het direct luchtdicht afgesloten door het kalkslik. Hierdoor kon het hout niet wegrotten.
Door de enorme druk van de kilometersdikke lagen die er later bovenop kwamen te liggen, is het hout extreem samengeperst. De vloeistoffen en gassen zijn eruit geperst, waardoor er bijna pure koolstof is overgebleven. Omdat er op die specifieke plek geen mineralen (zoals kwarts of vuursteen) in het hout zijn gedrongen, is het niet keihard geworden, maar juist bros en zacht gebleven. Het gedraagt zich nu exact zoals de houtskool die wij kennen uit de winkel.
- Houtstructuur: Als je het fragment heel goed bekijkt (soms met een vergrootglas), kun je vaak nog de originele jaarringen of de vezelstructuur van de prehistorische boom zien.
- Gewicht: Het voelt verrassend licht aan in vergelijking met de zware mergel of de vuurstenen die je in dezelfde laag vindt.
- Brandbaarheid: Als je er een klein splintertje van afbreekt en er een vlam bij houdt, zal het heel langzaam gaan gloeien (net als een barbecuekooltje), al ruikt het vaak wel erg muf of chemisch door de opgeslagen mineralen.
Zulke vondsten zijn erg leuk, omdat ze bewijzen dat er miljoenen jaren geleden een groen boslandschap in de buurt van de toenmalige 'Mergelzee'
Als fossiel maakt het weinig indruk .
Voor een verzamelaar of geoloog is de emotionele en wetenschappelijke waarde vaak veel groter en mag deze zeker niet ontbreken in je collectie . Het is een tastbaar bewijs van een miljoenen jaren oude riviermonding die organisch materiaal in de prehistorische Krijtzee spoelde.
Dit betreft het enigste stuk dat ik na ontelbare zoekjaren ooit heb mogen vinden .